تاریخچه: در سال ۱۹۴۸ ، یک موزیسین کوبائی به نام Enrique jarrin ، دورقص کوبائی را باهم ادغام کرد و حاصل آندو ریتم و رقص جدیدی را بوجود آورد که به چاچاچا معروف شد . این ریتم جدید قابلیت اجرای خانگی ( قابلمه زنی ) تا گروه مجهز و بزرگ را دارا بود . ریتم چاچا به سرعتی باور نکردنی جای خود را در دل رقصنده ها و قطعا سالنهای رقص باز کرد چرا که هم آموختن و هم آموزش آن ساده بود و هم اینکه بدلیل عدم تحرک زیاد در فضای سالن ، جای کمی را به خود اختصاص میداد . تمپوی چاچا در آمریکا حدود ۲۸ تا ۳۰ ضرب در دقیقه و در موسیقی جهانی در حدود ۳۲ بار در دقیقه است و ضرب آن چهار چهارم است با این تفاوت که دو ضرب آخر نصف میشود . بدینگونه :   دو ، سه ، چهار و یک . دو ، سه ، چهار و یک . برای آنکه ریتم را بتوان خواند بهتر است بگوئیم : بیپ ، بیپ ، چا چا چا در رقص چاچا که رقصی دو نفره است ، رقاصان با فاصله حدود ۳۰ سانتیمتر از هم می ایستند و یکی به عنوان پایه ( معمولا مرد) و دیگری به عنوان پیرو ( معمولا زن ) انتخاب شده و حرکات زیر را انجام میدهند : موزیک ( دو ، سه ، چهار و یک ) یا ( بیپ ، بیپ ، چا چا چا ) را بخاطر بسپارید .   منبع:http://dancerha.mihanblog.com