تبلیغات
سمر
سمر
من به سیبی خشنودم ...

 

تا کـه رفتــی آسمـان غمـبــار شــد

روزهـایـم بـی سـحــر افـطــار شــد

از نـبـــودت رو نـهــادم ســـوی بــاغ

بین که هر گل روی دستم خار شد

کوچـه هـا خلـوت ز تسبیــح و دعــا

مـرغ حـق هــم از دعــا بـر دار شـد

دست تو نقشی به جان من کشید

یــــادگــاری کآتــــش انــبــــار شـــــد

گـر نـمـودیــم مـحــرم اسـرار ِ خـــود

گـو چـرا کـارت همــه انـکـــار شــــد؟

گـفتـه بـودی کـه نمـانــد نــام مـــن

بیـن که شرحم نقـل هـر ادوار شـــد

دوختـم چشمـم به راهِ تــو ولیـــک

روبــرویــــم ســـردیِ دیـــوار شــــد

روز و شب از خود بپـرسـم که چــرا

یـار، هـم پیـمــانــه ی اغـیــار شـــد؟

 

                                             ماندگار

سروده شده در:

جمعه 12/6/89

ساعت 00:45 بامداد

 




طبقه بندی: دو یار،
ارسال در تاریخ جمعه 12 شهریور 1389 توسط سمیرا (ماندگار)
قالب وبلاگ

جاوا اسكریپت

جاوا اسكریپت