سکوت خانه پر شد از زمزمه های مادرم

نشسته قامت خدا به چشمهای مادرم

تمام حق او ازین زمین، زمان و زندگی

شدست دانه های گِل به دستهای مادرم

وجود و هستی اش همه ذکر و نماز نافله

که ترک مستحب براو کبیره های مادرم

گذشت عمرو روزگار نشانده است رنگ و چین

به چهر و هم جبین او به تارهای مادرم

دلم گرفته بود از این زمانه جفا ولیک

نمود حال من سبک غفیله های مادرم

سمیرا

یکشنبه 25/ 2/ 90