سکوت خانه پر شد از زمزمه های مادرم

نشسته قامت خدا به چشمهای مادرم

تمام حق او ازین زمین، زمان و زندگی

شدست دانه های گِل به دستهای مادرم

وجود و هستی اش همه ذکر و نماز نافله

که ترک مستحب براو کبیره های مادرم

گذشت عمرو روزگار نشانده است رنگ و چین

به چهر و هم جبین او به تارهای مادرم

دلم گرفته بود از این زمانه جفا ولیک

نمود حال من سبک غفیله های مادرم

سمیرا

یکشنبه 25/ 2/ 90

آذری در دل مــا یــار بـیـــانــداخـــت برفــت

قطـره ای آب بـر ایــن نـار نیـانـداخـت برفـت

وقت بازی دل مـــــا غــــــرق در او بود ولی

در قمار تاس و نـرد تا كه دلـم  باخـت برفـت

فصل دل با قدمـش سبز و بهاری شـده بـود

یـاد ما را همچــو بادی زسـر انداخـت برفـت

بـا همـان خـام تـریـن خشـتِ سیــاه تـردیــد

خانه ای جنس جدایی به دلم ساخت برفت

چشـم بـه ره تـا بـه نگـاهـی دل مـا یـاد كنـد

گوشه چشمـــی به دل زار نیانداخـت برفـت

از دل حـادثـه هــــا آمــده بــود آن مـــه نـــاز

همچو توسن به دل خاطــــــره با تاخت برفت

رضا

15/10/89

                       نـقـاشـــی ِ كـودك دل، گوینـد بـه رنگ ِ دیگریست

                      تابیــده بر گـلبـرگِ جـان، آفتـاب عـالــم تـاب مهــر

                       امــا دل ِ آئـیـنــه ای، آمـاج ِ سنـگ ِ دیگـــریـسـت

                                                                رضا : 21/9/89

  ســــرگشته و شوریده ســـــــر افتاده ام از پا

زان طالــــع و تقدیر كه نخــــواستش نظر از ما

یـــــاد ار ز روزی كه همه عیش و طــــرب بود

از تو همــــــه طنــــازی و شور و شرر از مـــا

امـــــــــــروز كه اسیر خم ابــــروی تو گشتیم

دل دادی به راهــــی كـــه نبـــــــودش اثر از ما

این ره كه تــــــو را همچو منی همسفری نیست

تـنـهــا چــه روی هـمـسـفـــر بـی خـبـر از مـا

ای هـمـدم دیـروز كــه شـدی غـافــل از امــروز

بـازا تــو بــه دیــروز و نـكـــن ایـن حــذر از ما

مــا را نــه روا كـوكــب و اقـبــال چـنـیــن بــاد

دنـیــا ز تــو و تیــــره شـب بــی سـحـــر از مـا

                                                          رضا

  دوشنبه 89/8/3

 چــوب خـشكـی لابــلای شاخــه ها

مـانـده بــی ریشــه و زار افـتــاده ام

در میــان شـاخــه هــای سـبـــز دار

وصـلـه ای نـاجـور و تنـهــا مـانــده ام

تاب باری نیست بر ایــن چوب خشک

از نـگـهـــــداری برگ در مـــانـــــده ام

آمــده فـصـــل شـكـــوفـائــی و گــل

بــا شكـوفــائـــی و گل بـیــگـانــه ام

جـای مــا دیـگـــر بــروی دار نیــســت

سست و لرزان همچنان بـی خانه ام

هــر نـسیــمی در میان شـاخــه هــا

مــی بـرد ســوئـــی تـو گـو پـروانــه ام

 مـــــاندگاری روی دار امیــــــــد ماست

كاش بینــــم كــــــــه خسـی از لانه ام

گــر هـمــای بـخـت مـن گــردد چنیــن

ســر بـــه دامـــان نـگــــار افـتــــاده ام

گــرنـگـردم ایــن امیــد را مـــن وصــال

آن خس در زیــــــــــــر دار افـتــــاده ام

                                                 سروده شده در:

                                                     89/6/15

                                                ساعت 1 بامداد

تا کـه رفتــی آسمـان غمـبــار شــد

روزهـایـم بـی سـحــر افـطــار شــد

از نـبـــودت رو نـهــادم ســـوی بــاغ

بین که هر گل روی دستم خار شد

کوچـه هـا خلـوت ز تسبیــح و دعــا

مـرغ حـق هــم از دعــا بـر دار شـد

دست تو نقشی به جان من کشید

یــــادگــاری کآتــــش انــبــــار شـــــد

گـر نـمـودیــم مـحــرم اسـرار ِ خـــود

گـو چـرا کـارت همــه انـکـــار شــــد؟

گـفتـه بـودی کـه نمـانــد نــام مـــن

بیـن که شرحم نقـل هـر ادوار شـــد

دوختـم چشمـم به راهِ تــو ولیـــک

روبــرویــــم ســـردیِ دیـــوار شــــد

روز و شب از خود بپـرسـم که چــرا

یـار، هـم پیـمــانــه ی اغـیــار شـــد؟

                                             ماندگار

سروده شده در:

جمعه 12/6/89

ساعت 00:45 بامداد

مـن از شبـهـا نمــی تـرســم، از ایـن تنـهـایـی ممتـد

از این چشمک زن بی شرم، کو پیوستـه مـی خنــدد

از این دیوارهای سسـت، که لرزان از بن و پایه است

از این ابر سیاه و سخت، که بی باران و بی مایه ست

از ایـن مـرداب بــی نیلــو، که مـی مانـد بـه گنـدآبـی

از این شبهای بـی مهتاب، که دیـده ترسد از خوابـی

از ایــن آمــوزگــار دهـر، کـه گیــرد امتحـانــی سخـت

از آن دشمـن که از خشمش، دریده بر تن خود رخت

از ایــن افـکــار پـوسیـــده، کـه رویـیــده ز هــر ایــده

از ایـن دروازه ی مـردم، که بـی قـفـل و کلیـد مونـده

نـمــی تـرسـم از آن مـردی، که از مـردی فقط نامـی

به تن بـُردسـت و با شـادی، نمـوده بـر لبـش جامــی

نمـی ترسم که گویـم من، زنـم، نسلـم ز حـوّایسـت

که بر لب می نهد گندم، همان کز خوردنش منعست

اگر دارم کسـی را دوسـت، نمـی بنـدم ز ترسم لـب

نمی ترسم از این مردم، ز عشقش می روم در تـب

                                                ماندگار

سروده شده در:

دوشنبه 8/6/89

3:08 بامداد

به خیالت سری نمی زنی

به گمگشته در فضایت رحمی نمی کنی

به انگشتِ خاطره حك می کنم تمامِ روز رفته را

و صدایم غرق در ازدحامِ حکاکانِ خاموش و گوش نمی دهی

تو به میهمانی ِ تمام هستی ام نشانده دیدگانت را

حتی به شکسته های دلم نگاهی نمی کنی

آه؛ تو یادی نمی کنی

                                                       ماندگار

سروده شده در:

شنبه 89/6/6

ساعت 23:45

از دوست نـوشتـن اسـت پـر رنـج

اویـی کـه دهـد بـه یـار خـود گنـج

گـنجــی نـه مـثـال سیــم خاکـی

مـهــری کـه دهــد بــه یـادگــاری

آن دل کـه زگـوهـری بـرون اسـت

از هرچه که خوانیش فزون است

چـون آب بـر آتـش اسـت حرفـش

دائـم بـه نـوازش اسـت دستــش

آرد بـه جـبیـن خـود کـمــی چیـن

تـا بـســت عـدویـم از کـمـر کیــن

دوستی نیست جز همین شعــر

دل دادن و دل گـرفـتـــن از مـهـــر

                                              ماندگار

سروده شده در:

جمعه 5/6/89

ساعت 22:15

سالها بــــــود دلـــم  راه به میخانـــــه نداشت

سرو کـــــاری به می و ساقی و پیمانه نداشت

لحظه ها پر شده با خنـــــده و با شور و شرر

تا که بــــودم به کنارت غــــــم جانانه نداشت

آن حصـــــار دل تو بسته بـــــــروی همه کس

جز من دل شده کس راه به آن خانه نداشت

كــــی رود از نظـــــرم آن همــه شبهای گناه

من چو شمعی كه به شب غیر تو پروانه نداشت

ناگهان سخت رمـــــید آن ســــر و سودای وصال

بعد تو کس خبـــــــری زین دل دیوانـــــه نداشت

زان وداع آخریـــن زنـــده بگـــور شـــــــد دل من

دل تـــــو رحم دلی  بر من  ویــــــــرانه نداشت

چه غریبانه تو رفتـــــــــــی و  دگـــــر بار آمدی

دل فــــرو مرد و دگــــــر راه به کاشانه نداشت

                                                          رضا

تـــــــــو ای دلدار طنــــازم                بیـا امشــب در آغـوشـــم

بگـو بـا مـن کلامی چنــــد                که من سر تا به پا گوشم

ز عطــــر گیســوان تــــــو                 منــم افتان و مدهوشـــم

ز آن غـنـچـــه ســــوزانـت                 بکن امشـب قدح نـوشـم

بـــزن آتـش بجـــــان مـــن                 مکن تو سردو خاموشـم

چنان گیـرم تــــرا در بـــــر                  کنی نجــوا تو در گوشم

بگیر کامـی ز مـن امشـب                  شـود دنیــــا فرامـوشـم

                                                            رضا

دلـــــم بـــــــی تاب دیدار رخ یــــار است

به صحرا مانده ای زار و امیـــــــدوار است

چنان تشنـه كه می سوزد ز بــــــی آبـی

همیشه چشـــــــم براه لطف باران است

                                                     رضا

سروده شده در:

جمعه 15/5/86

ساعت 11