سمر

مادرم

سمیرا (ماندگار) — 2011-05-15T11:54:46+01:00

سکوت خانه پر شد از زمزمه های مادرم

نشسته قامت خدا به چشمهای مادرم

تمام حق او ازین زمین، زمان و زندگی

شدست دانه های گِل به دستهای مادرم

وجود و هستی اش همه ذکر و نماز نافله

که ترک مستحب براو کبیره های مادرم

گذشت عمرو روزگار نشانده است رنگ و چین

به چهر و هم جبین او به تارهای مادرم

دلم گرفته بود از این زمانه جفا ولیک

نمود حال من سبک غفیله های مادرم

سمیرا

یکشنبه 25/ 2/ 90

آرزو

saeed — 2011-01-27T08:58:52+01:00

كاش می شد قلب ها را قـاب كـرد

ســركـه غـم را شــراب نــاب كـــرد

خرمنـی از شعلـه های عشق بـود

بــرف ســرد غـصــه هـا را آب كــرد

كاش می شد نغمـــه گل را سـرود

چشمهای خسته را پر خـــواب كرد

سروده در:

تاریخ 06/11/89

سیامك

رفتن

saeed — 2011-01-09T03:51:23+01:00

آذری در دل مــا یــار بـیـــانــداخـــت برفــت

قطـره ای آب بـر ایــن نـار نیـانـداخـت برفـت

وقت بازی دل مـــــا غــــــرق در او بود ولی

در قمار تاس و نـرد تا كه دلـم باخـت برفـت

فصل دل با قدمـش سبز و بهاری شـده بـود

یـاد ما را همچــو بادی زسـر انداخـت برفـت

بـا همـان خـام تـریـن خشـتِ سیــاه تـردیــد

خانه ای جنس جدایی به دلم ساخت برفت

چشـم بـه ره تـا بـه نگـاهـی دل مـا یـاد كنـد

گوشه چشمـــی به دل زار نیانداخـت برفـت

از دل حـادثـه هــــا آمــده بــود آن مـــه نـــاز

همچو توسن به دل خاطــــــره با تاخت برفت

رضا

15/10/89

سنگ

saeed — 2010-12-12T07:44:42+01:00

شب بی صدا راهی شده، روز ِ قشنگِ دیگریـست

نـقـاشـــی ِ كـودك دل، گوینـد بـه رنگ ِ دیگریست

تابیــده بر گـلبـرگِ جـان، آفتـاب عـالــم تـاب مهــر

امــا دل ِ آئـیـنــه ای، آمـاج ِ سنـگ ِ دیگـــریـسـت

رضا : 21/9/89

شب

saeed — 2010-12-02T14:23:41+01:00

در آن شام تاریــــک که مهتابی نبود
روح و جـــــــان را طاقت و تابی نبود
دل بهانــــــــه میگرفت چون کودکان
درد او را کس نمی دانست چـه بود
گرمــــــی خورشید را میکرد هوس
گر چه می دانست که آفتابــی نبود
او ســـــــــراغ باده و می میگرفت
در سبـــــــویم بــــاده نابــــی نبـود
دیـــــــــدن دلـــــدار را میکرد طلب
در شبــی که دیده را خوابـــی نبود
او زما می خواست كه آرامش كنیم
گفتم ای دل یکــی بود یکـــی نبود

رضا
89/9/11

سفر

saeed — 2010-10-26T07:38:17+01:00

ســــرگشته و شوریده ســـــــر افتاده ام از پا

زان طالــــع و تقدیر كه نخــــواستش نظر از ما

یـــــاد ار ز روزی كه همه عیش و طــــرب بود

از تو همــــــه طنــــازی و شور و شرر از مـــا

امـــــــــــروز كه اسیر خم ابــــروی تو گشتیم

دل دادی به راهــــی كـــه نبـــــــودش اثر از ما

این ره كه تــــــو را همچو منی همسفری نیست

تـنـهــا چــه روی هـمـسـفـــر بـی خـبـر از مـا

ای هـمـدم دیـروز كــه شـدی غـافــل از امــروز

بـازا تــو بــه دیــروز و نـكـــن ایـن حــذر از ما

مــا را نــه روا كـوكــب و اقـبــال چـنـیــن بــاد

دنـیــا ز تــو و تیــــره شـب بــی سـحـــر از مـا

رضا

دوشنبه 89/8/3

كلبه

saeed — 2010-10-07T06:02:59+01:00

در كلبــــه ما شور و نــوا نیست

دیگر خبر از عشق و صفا نیست

ایـــن خانه بـی رونق و خاموش

دور از غــم و انـــدوه و بلا نیست

ای دل ز پــریشانـــی چه حاصل

او رفت و دگـــر نالـــه روا نیست

او پــر زد و بر خاست از این بام

ما را دگــر آن حال و هــوا نیست

پس نالــــه نكن ای دل بـــی تاب

جز خاطـــره ای قسمت ما نیست

رضا

پنجشنبه 89/7/15

ساعت 12

خس

saeed — 2010-09-06T13:03:24+01:00

چــوب خـشكـی لابــلای شاخــه ها

مـانـده بــی ریشــه و زار افـتــاده ام

در میــان شـاخــه هــای سـبـــز دار

وصـلـه ای نـاجـور و تنـهــا مـانــده ام

تاب باری نیست بر ایــن چوب خشک

از نـگـهـــــداری برگ در مـــانـــــده ام

آمــده فـصـــل شـكـــوفـائــی و گــل

بــا شكـوفــائـــی و گل بـیــگـانــه ام

جـای مــا دیـگـــر بــروی دار نیــســت

سست و لرزان همچنان بـی خانه ام

هــر نـسیــمی در میان شـاخــه هــا

مــی بـرد ســوئـــی تـو گـو پـروانــه ام

مـــــاندگاری روی دار امیــــــــد ماست

كاش بینــــم كــــــــه خسـی از لانه ام

گــر هـمــای بـخـت مـن گــردد چنیــن

ســر بـــه دامـــان نـگــــار افـتــــاده ام

گــرنـگـردم ایــن امیــد را مـــن وصــال

آن خس در زیــــــــــــر دار افـتــــاده ام

رضا

سروده شده در:

89/6/15

ساعت 1 بامداد

توبه

saeed — 2010-09-04T13:12:47+01:00

بــاز امـشـــب زیــر دیوارِ نـدامــــت مـانـــده ام

شـرم از خود دارم و جـوری کـه بـر او کـرده ام

مــا کـه بـودیـــم روزگـاری عـابــدی پرهـیــزگـار

بیــن یـارب در دمـی خـود دور ز مینـو کـرده ام

بـار الهـا جـز تو کـس آگـاه بر این احـوال نـیسـت

حالِ من امشب خراب است و به تو رو کرده ام

شرمـســار از رویِ او و نـادم از کـردار ِ خـویــش

بانگ بـر خلـق مـی زنـم، من توبـه از نـو کرده ام

گرچه نیست ما را سزا آن صــــــولت رحمــــانیت

توبه ای دیگر نمودم ، ســویِ تــو رو کــــرده ام

رضا

سروده : 89/6/13

یار

سمیرا (ماندگار) — 2010-09-02T16:10:01+01:00

تا کـه رفتــی آسمـان غمـبــار شــد

روزهـایـم بـی سـحــر افـطــار شــد

از نـبـــودت رو نـهــادم ســـوی بــاغ

بین که هر گل روی دستم خار شد

کوچـه هـا خلـوت ز تسبیــح و دعــا

مـرغ حـق هــم از دعــا بـر دار شـد

دست تو نقشی به جان من کشید

یــــادگــاری کآتــــش انــبــــار شـــــد

گـر نـمـودیــم مـحــرم اسـرار ِ خـــود

گـو چـرا کـارت همــه انـکـــار شــــد؟

گـفتـه بـودی کـه نمـانــد نــام مـــن

بیـن که شرحم نقـل هـر ادوار شـــد

دوختـم چشمـم به راهِ تــو ولیـــک

روبــرویــــم ســـردیِ دیـــوار شــــد

روز و شب از خود بپـرسـم که چــرا

یـار، هـم پیـمــانــه ی اغـیــار شـــد؟

ماندگار

سروده شده در:

جمعه 12/6/89

ساعت 00:45 بامداد

زنی از نسل حوّا

سمیرا (ماندگار) — 2010-08-29T18:25:31+01:00

مـن از شبـهـا نمــی تـرســم، از ایـن تنـهـایـی ممتـد

از این چشمک زن بی شرم، کو پیوستـه مـی خنــدد

از این دیوارهای سسـت، که لرزان از بن و پایه است

از این ابر سیاه و سخت، که بی باران و بی مایه ست

از ایـن مـرداب بــی نیلــو، که مـی مانـد بـه گنـدآبـی

از این شبهای بـی مهتاب، که دیـده ترسد از خوابـی

از ایــن آمــوزگــار دهـر، کـه گیــرد امتحـانــی سخـت

از آن دشمـن که از خشمش، دریده بر تن خود رخت

از ایــن افـکــار پـوسیـــده، کـه رویـیــده ز هــر ایــده

از ایـن دروازه ی مـردم، که بـی قـفـل و کلیـد مونـده

نـمــی تـرسـم از آن مـردی، که از مـردی فقط نامـی

به تن بـُردسـت و با شـادی، نمـوده بـر لبـش جامــی

نمـی ترسم که گویـم من، زنـم، نسلـم ز حـوّایسـت

که بر لب می نهد گندم، همان کز خوردنش منعست

اگر دارم کسـی را دوسـت، نمـی بنـدم ز ترسم لـب

نمی ترسم از این مردم، ز عشقش می روم در تـب

ماندگار

سروده شده در:

دوشنبه 8/6/89

3:08 بامداد

ازدحام

سمیرا (ماندگار) — 2010-08-28T14:58:41+01:00

به خیالت سری نمی زنی

به گمگشته در فضایت رحمی نمی کنی

به انگشتِ خاطره حك می کنم تمامِ روز رفته را

و صدایم غرق در ازدحامِ حکاکانِ خاموش و گوش نمی دهی

تو به میهمانی ِ تمام هستی ام نشانده دیدگانت را

حتی به شکسته های دلم نگاهی نمی کنی

آه؛ تو یادی نمی کنی

ماندگار

سروده شده در:

شنبه 89/6/6

ساعت 23:45

دوست

سمیرا (ماندگار) — 2010-08-27T13:07:01+01:00

از دوست نـوشتـن اسـت پـر رنـج

اویـی کـه دهـد بـه یـار خـود گنـج

گـنجــی نـه مـثـال سیــم خاکـی

مـهــری کـه دهــد بــه یـادگــاری

آن دل کـه زگـوهـری بـرون اسـت

از هرچه که خوانیش فزون است

چـون آب بـر آتـش اسـت حرفـش

دائـم بـه نـوازش اسـت دستــش

آرد بـه جـبیـن خـود کـمــی چیـن

تـا بـســت عـدویـم از کـمـر کیــن

دوستی نیست جز همین شعــر

دل دادن و دل گـرفـتـــن از مـهـــر

ماندگار

سروده شده در:

جمعه 5/6/89

ساعت 22:15

صیاد

saeed — 2010-08-25T13:51:27+01:00

سر خوش از این روزگــــار اسب غرورت تاختی
با خــــــــم ابـــروی خود بر ما کمنــــد انداختی
آن کمند بر ما نشست و در دمـی بندی شدیم
تو شدی صیاد عشق و کـار ما هم ساختــــی

رضا

سروده شده در:

پنجشنبه 89/6/3

نقش

saeed — 2010-08-25T12:27:37+01:00

در خیال مـــــــا بجــز نقش تــــــــو ام تصویر نیست
مــــا چنان قابیم گــــــــــو نقاش این تصــویر کیست
آنکــــــــه بر لــــوح وجــــود این نقش را ترسیم كرد
کاش می پرسیدمش تقـــــدیر و این تفسیر چیست
هر چه هست چون بنـدیان مـا را به بندش کرده است
مــــا ز پــــــــا افتاده ایـــــــــم و طاقت زنجیر نیست
گویــــــم آن صورتگــــــــــــر و نقـاش را با سوز و آه
جز مـــی و پیمانــــــــه ما را چـــاره و تدبیـر چیست
پس بیا ساقــــــــی چنان پیمانــــــــــه را لبریز کـن
تا بگــــویندم که ایـــــن عیاش بــــــی تدبیر کیست

رضا

سروده شده در:

چهارشنبه 89/6/3

ساعت 17 بعد از ظهر

خیال

saeed — 2010-08-20T07:26:58+01:00

بــــاز امشب یاد تو مهمـــــــان ماست

در دلم شـــــوری دگـــــر اینک بپاست

چــون همیشـــه آمده بـــــــی اذن ما

همدم دل گشته و ایــــن هم بجاست

میبرد مـــــــا را بـــــــــه آن رویای دور

گوئیا دنیــــــــــا همــــــه از آن ماست

تا که هستش میزند غــــــــــم را کنار

طفلکی غم عاشق و او بـی حیاست

تا کــــــــــه رفت او از خیال ، غم آمده

مثل هر شب او دگـــــر مهمان ماست

رضا

کاشانه

saeed — 2010-08-12T11:40:15+01:00

سالها بــــــود دلـــم راه به میخانـــــه نداشت

سرو کـــــاری به می و ساقی و پیمانه نداشت

لحظه ها پر شده با خنـــــده و با شور و شرر

تا که بــــودم به کنارت غــــــم جانانه نداشت

آن حصـــــار دل تو بسته بـــــــروی همه کس

جز من دل شده کس راه به آن خانه نداشت

كــــی رود از نظـــــرم آن همــه شبهای گناه

من چو شمعی كه به شب غیر تو پروانه نداشت

ناگهان سخت رمـــــید آن ســــر و سودای وصال

بعد تو کس خبـــــــری زین دل دیوانـــــه نداشت

زان وداع آخریـــن زنـــده بگـــور شـــــــد دل من

دل تـــــو رحم دلی بر من ویــــــــرانه نداشت

چه غریبانه تو رفتـــــــــــی و دگـــــر بار آمدی

دل فــــرو مرد و دگــــــر راه به کاشانه نداشت

رضا

جور دیگر

سمیرا (ماندگار) — 2010-08-12T08:08:42+01:00

"چشمهـا را باید شست، جور دیگر بایـد دیـد"

روزگار هر چنـد تلـخ، چون شکـر بایـد چشیـد

چون که شستی چشمها، شب رود از یاد تو

لیـک یـلــدا را دگــر، روز هــم خواهی تو دیــد

بــرد از خـاطـــر جهــان، نــام لیـلــی را کنـون

نـام مـجـنــون را فقط، در سمــر بایـد شنیـــد

آن سـفـــالـیــن کـوزه هـــا، یـادگــار قــرنـهــا

رفت از یــادی کــه او، هجـــر دوران را بـدیـــد

نــام آن ضـحـــاک کُــش، کـــاوه آهـنــگــــری

چون که آمد بر زبـان، گوشـه ای بایــد خزیــد

مـانـدگــارا تــو بـدان، هـر کـه آمـد در جـهــان

رنج دوران را به دوش، هم بجان بـایـد کشیـد

ماندگار

سروده شده در:

پنج شنبه 21/5/89

ساعت 5 بعدازظهر

آغوش

saeed — 2010-08-10T11:40:08+01:00

تـــــــــو ای دلدار طنــــازم بیـا امشــب در آغـوشـــم

بگـو بـا مـن کلامی چنــــد که من سر تا به پا گوشم

ز عطــــر گیســوان تــــــو منــم افتان و مدهوشـــم

ز آن غـنـچـــه ســــوزانـت بکن امشـب قدح نـوشـم

بـــزن آتـش بجـــــان مـــن مکن تو سردو خاموشـم

چنان گیـرم تــــرا در بـــــر کنی نجــوا تو در گوشم

بگیر کامـی ز مـن امشـب شـود دنیــــا فرامـوشـم

رضا

تشنه دیدار

saeed — 2010-08-06T02:38:53+01:00

دلـــــم بـــــــی تاب دیدار رخ یــــار است

به صحرا مانده ای زار و امیـــــــدوار است

چنان تشنـه كه می سوزد ز بــــــی آبـی

همیشه چشـــــــم براه لطف باران است

رضا

سروده شده در:

جمعه 15/5/86

ساعت 11